POR HERMINA PERNAS OROZA, CRONISTA OFICIAL DE BURELA (LUGO).

La historia de la maestra Carmen Iravedra Otero, que recogió en un artículo la cronista oficial de Burela, Herminia Pernas, sirvió de broche al centenario de las Escolas Vellas burelesas, cuya fundación fue recordada con varios actos en los últimos meses. Carmen Iravedra fue profesora en estas escuelas, igual que su marido, José Antonio Barcia Martínez.
Su hija Águeda Barcia recordaba este sábado el funcionamiento de las antiguas escuelas y se mostraba «muy contenta» por el homenaje a su madre. «Supoño que ás alumnas dela tamén lles fará ilusión ler o artigo e velo». «Conta a súa historia. Foi mestra nas escolas, agás seis anos, un curso estivo en Trasbar e seis en Lago, os 42 anos restantes prestou servizo en Burela, dende 1951″.
Recuerda que «había escolas separadas de nenos e nenas». «Ela tiña 125 nenas de entre 6 e 14 anos, que atendía soa», explica, «faciamos de todo, aprendiamos unhas coas outras por imitación. Ela reclamaba á Inspección: ‘Quero que fagan unha escola nova, non que me poñan un voto de grazas’. As escolas funcionaron ata que empezou o grupo escolar dos Castros nos anos 1960, arrincou con catro unidades. Meu pai foi o director. Nas escolas quedara párvulos e despois xuntáronse».
Águeda, que siguió el camino de sus padres y ahora es docente jubilada, cuenta que «non había mesas para todas e veu unha nai e díxolle que traia un caixón de froita para facerlle unha mesiña. O asento era á medida, pero a nena quedaba colgada no pupitre. Ese era o mobiliario».
También indica que ella nació en pleno curso, en el año 1950, y su madre no cogió la baja, «amañou con meu pai, ía el substituíla». Asegura que «ser filla de mestra non era ningún negocio, as outras podían facer deberes ou non, eu tiña que facelos a narices». Aun así, Águeda recuerda la escuela «con moito cariño». «Mentres as maiores facían algo, ela atendía as pequenas. Agora parece que o saben todo, daquela había máis ganas de aprender. Cando tocaba a campanilla calabamos todas».